Goodbey!!

Flying home!

 

Ongelofelijk dat de bouwreis weer voorbij is, de tijd is voor ons gevlogen en wachten stilletjes in het vliegtuig af op de laatste start naar Amsterdam. Joepie 2 uur vertraging ..

Voordat we deze blog van vandaag beginnen gaan we eerst nog even terug naar het bezoek van een theefabrikant. Normaliter worden er geen bezoekers ontvangen er is voor ons een uitzondering gemaakt.

Hierdoor konden wij het proces van thee maken leren kennen. Wij kwamen in een van de ruimtes waar het zo heet was dat we niet konden geloven dat hier mensen werken in deze omstandigheden. Thee maken is een hele klus, maar oh zo lekker…

Na ons laatste ontbijt hebben wij ons vereeuwigd door ons team T-shirt vast te spijkeren aan de houten wand van het hotel naast de vorige T-shirts. Hierna snel in de bus met koffers en al naar de school die opgericht is door Van Der Looij foundation. Hier werden wij met een uitgebreide ceremonie met zang en dans door 200 mega schattige kinderen in oranje schooluniformen ontvangen.

Hierna zijn we doorgereden naar het Sambodhi institute waar we gezamenlijk de veranda versierd hebben. Toen de muzikanten begonnen te spelen op hun instrumenten hebben wij met de kinderen, de bouwvakkers, en alle anderen gedanst, gezongen en gesprongen.

Wij hebben samen gegeten en wel op de Srilankese traditie dus ‘zonder’ bestek, en zijn erachter gekomen dat het nog een hele uitdaging is. Er is veel oefening nodig om met je handen te kunnen eten.

De opleveringsceremonie was het laatste moment van samen zijn. De bewoners en enkele van ons hebben met het afscheid moeite gehad en werden er enkele tranen gelaten.

In de bus hebben wij de ogen gesloten om wat slaap in te halen.

In de buurt van Colombo zijn wij wakker geworden, waar we werden ontvangen door de projectleiders van een school die na schools activiteiten organiseren ook een belangrijke rol in deze gemeenschap speelt. Wij hebben een rondleiding gehad in hun school waar invaliden begeleid worden, naschoolse opvang is, gelegenheid is voor sport, een bibliotheek is gevestigd en waar ouders worden opgevangen.

Deze ouders weten vaak niet hoe zorg te dragen voor hun kinderen, vaak zijn ook de eerste levensbehoeftes niet op orde.

Zo zijn er 275 gezinnen die in een vervuild moeras gebied wonen. Naast dat dit niet gezond is, zakken de huizen langzaam weg omdat deze gebouwd zijn op een laag afvalberg en daar over een dunne laag zand is gestort. Wij waren met zijn allen sprakeloos en konden niet geloven dat dit werkelijkheid is.

Hierna hebben we ons voorbereid op de grote reis en hebben wij onze zomerspulletjes omgewisseld voor onze winteroutfit (de nieuwe winterkleur is hot pink!)..

Wij verheugen er ons op jullie weer allemaal te zien en willen jullie bedanken voor alle leuke reacties die wij gedurende de bouwreis hebben ontvangen.

Het gehele bouwteam

 

 

Hari, Hari! 14 …

Hari, Hari! 14 maart 2012

 

Sorry, lieve lezers even een dagje overgeslagen maar we beloven dat we dit vandaag weer goed maken.

 Na een onrustige warme nacht vol emoties van de beelden en indrukken van de verwoestingen van de Tsunami begonnen wij zoals gewoonlijk weer ons ochtendritueel. Ontbijten, tassen pakken en naar de bouwplaats.

Onderweg wordt ons nog eens bewust hoeveel de mensen eraan doen om dit land weer op te bouwen en hebben wij diep respect voor wat ze tot nu bereikt hebben.

 Op de bouwplaats aangekomen werden we zowel door de bewoners als de bouwvakkers hartelijk begroet en gingen wij als een team aan de slag.

 Onze Harry brengt grote hilariteit bij ons allen, niet alleen door het harde werken of de grappige opmerkingen maar omdat zijn naam in het Srilankees OK betekent! Dus overal waar wij komen is het OK.

 Naast het wegbrengen van puin met onze geliefde kruiwagentjes hebben wij zand gestort, beton aangemaakt en gestort, meubels geverfd en de WC (uitdaging!) schoongemaakt en is weer een overheerlijk lunch bereid.

 Het overhandigen van de potloden, tekenboeken, handdoeken en fotoboek van Wim en vorige bouwers werd met veel gelag en vreugde ontvangen.

 Na het harde werken hebben wij een bezoek aan Galle gebracht waar wij het Nederlandse ford hebben bezocht.  De kleine stad met Nederlandse straatnamen en bijzondere winkeltjes heeft een bijzondere indruk achtergelaten door de duidelijke zichtbaarheid van vernieuwing en vernieling.

 Vervolgens zijn we met de bus verder gegaan naar een klein gezellig plaatsje Unawatuna aan het strand.

Waar we heerlijk gezwommen, geneusd en fantastisch gegeten hebben.

Naast het genieten van het diner, het ruizen van de zee glijdt langzaam de spanning van onze schouders af en sluiten wij deze dag met een glimlach af.

 Help onze was is nat! 15 maart 2012

 Even hadden wij het gevoel dat we weer in Nederland waren, de regen kwam met bakstenen naar beneden. Enkele van ons die de was buiten hadden hangen moesten een sprint trekken om deze naar binnen te halen. Hadden we toch die wasdroger bij aankomst op de airport Colombo moeten kopen

Ook vandaag hebben wij heerlijk ontbeten en zaten we weer keurig netjes om half acht in de bus, op naar de bouwplaats…

 Wow…. we werken zo hard dat we kruiwagentjes te kort hadden, ook dat is geen probleem binnen een kwartier zagen we een tuk tuk aankomen met twee nieuwe kruiwagens.

 Terwijl de ene groep ons eten ging verzorgen, de andere groep puin heeft weggebracht, zand en cement heeft gestort hebben wij wat bijzonders gedaan.

Nadat wij met de pet zijn rondgegaan en medesponsors uit Nederland zijn enkele dames op pad gestuurd voor nieuwe kleding voor onze bijzondere bewoners voor het boedistische nieuwjaarsfeest in april.

 Ook hebben zij sieraadjes, trommels en gitaren gekocht en gelukkig bleef nog een mooi bedrag over die op een speciale rekening is gestort. Zodat ze daarna als ze wat nodig hebben dit kunnen gebruiken.

 Wat zal dit een mooie verassing worden voor hun morgen!

 Tijdens de heerlijke lunch werd Ronald ingewijd in het fenomeen ‘colorblocking’, de megabonte blouse stond hem goed.

 Na de lunch zijn we de rijke dierenwereld tegengekomen, tijdens de zandafgraving kwamen wij een mierennest tegen wat heerlijk kriebelde en was een van de dames verblijd met een schorpioen in de hand en zijn wij een Egyptisch hond (kaal) tegengekomen.

 Na wederom een grote stortbui lag de bouwplaats blank, de gangen onder water weten wij niet meer het verschil tussen zweten of regen. Dit weerhield ons niet om met volle kracht door te gaan en werden wij verwend door onze Srilankese collega’s, die uit de boom kokosnoten haalden door razend snel de boom in te klimmen (hier kwam geen hoogwerker) aan te pas. Ook werden de klein lichi achtige vruchten (ramboutan) uit de boom met een lange stok geknipt.

 Ook daarin moesten wij ze remmen en werden de hilarische woorden uitgesproken

How do you call “genoeg”.

 Ook wij waren niet af te remmen… ons doel van vandaag om, langs het keukengebouw de eerste fundering van de stoep te leggen is gelukt!

 Met een trots gevoel gingen wij naar het hotel, waar wij na aankomst gebrainstormd hebben en een persconferentie als rollenspel hebben gegeven om te beleven hoe lastig het kan zijn om op het vlak van MVO als theeproducent prioriteiten te stellen.

 Deze dag hebben wij afgesloten met een gezellige barbecue op het strand en hebben wij van Annette en Ingeborg een aandenken gekregen wat symbool staat voor deze bouwreis.

Dank jullie voor dit lieve gebaar!

 Welterusten!!!

 Harry, Diana, Ratti, Sabine.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zonneslag

Helaas hebben we na een veel te korte periode afscheid moeten nemen van onze mede-bouwer Wim. Wim is maandagavond onverwacht teruggevlogen wegens persoonlijke omstandigheden. Wim, we missen je ontzettend! Heel erg bedankt en sterkte namens ons allemaal.

 En dan nu naar bouwdag 2: de routine begint er aardig in te komen. Strak in de planning waren wij weer op tijd en met gevulde magen op de bouwplaats. Wie waren er nog in slaapstand? De lokale bouwvakkers . Nadat we hen hadden “wakker geschud” kon het echte werk weer beginnen. De klussen werden weer verdeeld en met veel enthousiasme en energie begonnen we. Wederom hebben we meters gemaakt: de enorme zandberg is weggezweefd! Er zijn verschillende banken en stoelen geverfd. Het was overigens nog een uitdaging om de bewoonsters te overtuigen van het effect van “blocking collors”. De dames wilden namelijk alles in het blauw…..

Daarnaast is er verder gewerkt aan het uitbreiden van de binnenplaats. Waarbij Harry (alias dirty Harry vanwege al het stof) niet te stoppen was.

 Het weer was heftig, het was vandaag enorm warm. Dit leverde een aantal bijkomende uitdagingen op. Zo hadden we naast de monniken ook een Arabier onder ons: onze Kris had namelijk een zonneslag (voor de Nederlanders onder ons: een zonnesteek). Annette moest er aan te pas komen met haar medische app en natuurlijk de ouderwetse EHBO koffer om Kris weer op de been te krijgen. Dit is aardig gelukt met een aantal natte doeken op zijn hoofd (!).

 Ook andere onder ons hadden het zwaar, maar dan met de spieren en pezen. Gelukkig hebben we Ratti onder ons, die fantastisch kan masseren.

 Naast het harde werken hebben we samen met de bewoonsters gezongen onder leiding van Rob en Nathalie, en heeft Femke hen getrakteerd op Dutch sweets.

 Na een mooie dag van hard werken zijn we iets eerder gestopt en hebben we ons klaargemaakt voor een bezoek aan “De vegende Hollander” en het Tsunami fotomuseum.

 De vegende Hollander is een Nederlands initiatief waarbij bezems in Sri Lanka worden gemaakt en handmatig voorzien worden van de meest mooie beschilderingen. Door dit initiatief heeft de locale bevolking weer een toekomstperspectief.

Gedurende dit bezoek hadden een aantal dames hoge nood. Het antwoord van onze ervaren begeleiders alias globetrotters was: “Waar je ook komt, er is altijd een gat in de grond”.

 Naast alle hoogtepunten van de dag werden we met het bezoek aan het Tsunami fotomuseum met onze neus op de feiten gedrukt…. Het gebied waarin we verblijven is zwaar getroffen door de Tsunami in 2004 waarbij in Sri Lanka zo’n 40.000 mensen omgekomen zijn. Het is mooi om te zien wat een wilskracht deze mensen hebben om er toch weer een mooi en leefbaar land van te maken.

 Door alles wat we in deze kort periode met z’n allen meemaken is er een hechte groep aan het ontstaan, die zich verheugd op de nog komende dagen. Blijf ons volgen!

 Hieronder dan nog een speciale groet aan onze Poolse “followers”:

 W imieniu calej grupy budowlanej chce pozdrowic wszystkich kolegow i polskich pracownikow, atmosfera i cale przedwsieziecie Fundacji Vebego jest fantastycznym pomyslem, ktore laczy nas wszystkich w jeden wspanialy team.

 Diana, Agnieszka, Sascha, Kris, Anna en Monique

Zeven, Schilderen, Graven, Betonstorten & …

Maandag 12 maart

 Na een nacht overgeslagen te hebben sliep iedereen als een roosje. Er zijn enkele niet bij naam genoemde uitzonderingen die last hadden van knoflook, tuk tuks of anderszins.

In plaats van de douche verkozen velen de zee voor een fris ontwaken. Gelukkig kon iedereen goed zwemmen. Na een heerlijk ontbijtbuffetje gingen we met de bus naar het Sambodhi huis om te gaan bouwen.De taakverdeling gebeurde al in de bus. Enkele mannen dachten dat ze sterk genoeg waren voor het betonteam. Er waren gelukkig ook enkele kookfanaten, schilders, zandzevers en afgravers. We werden door monnik Guna met een ceremonie welkom geheten en voor een hele week gezegend. Na een rondleiding gingen we aan de slag.

Berna en Sander gingen op boodschappenjacht en maakte de lokale winkeliers overspannen met hun vraag voor een bonnetje bij al hun inkopen. Harry, Kris, Monique en Sascha begonnen planken te verven en maakten er ware kunstwerken van. Ania, Sonia, Ratti en Diana kregen grote “spierballen” met het zeven van zand. Zij willen dit de hele week gaan doen. Ondanks de blaren van Ania. Rob, Wim, Marc en Ronald waren de betonboys. Agnieszka, Sabine, Nathalie en Femke begonnen een hele berg af te graven om ruimte te maken voor een voetpad. Zij werden geholpen door een jongeling van 74 jaar die het hak- en breekwerk deed.

Om 1 uur genoten wij van een heerlijke lunch en konden we op adem komen. Na de lunch weer aan de slag en ook de kokers gingen meebouwen. De Nederlanders probeerden de lokale bouwvakkers af te troeven met een hoger tempo.Om half vier was het gelukkig gedaan. Gemiddeld werd2,5 literwater gedronken en een veelvoud daarvan uitgezweet.

 Om 4 uur met de bus naar de tempel uit 1795 waar Guna ons op touw, thee en cake trakteerde. Met het touw werden we verbonden tijdens een Shantaceremonie. Eerst je gezicht reinigen, daarna een geluksarmbandje voor iedereen.

 Op de terugreis sloeg Wim nog een homerun bij het plaatselijke cricketteam. Na een snelle douche, een kort onweertje, met de tuk-tuk naar het restaurant. Na een lekkere maaltijd zitten we nu weer op het terras van ons hotel aan het strand deze blog te schrijven. Een mooie en inspannende dag waar we met voldoening op terug kijken.

 Berna, Sabine, Ratti, Sonia, Diana, Ania, Harry, Agnieszka en Ronald

Arrival

11 maart 2012

“Grilled fish with french fries”, “prawns with garlic sauce”, “vegetable chopsuey”: Drie vliegtuigmaaltijden later worden onder het genot van een drankje op het terras (Rob: “het voorgerecht is bier”) van het hotel lastige keuzes gemaakt. Wat eten we vandaag?

Een groep van twintig uitverkoren Vebego coryfeeën vertrok zaterdag met enige vertraging maar vol enthousiasme rond 15.30 uur lokale tijd uit Amsterdam. Na een lange reis zijn we vanmiddag (zondag) met het voltallige gezelschap rond 13.00 uur lokale tijd aangekomen in het Moon Beam hotel in Hikkaduwa. De reis heeft ons opgezwollen voeten, zweet en een tekort aan nachtrust gekost, maar de grappen van Ronald en de aanstekelijke lach van Kris hebben ons op de been gehouden.

Een eervolle vermelding gaat uit naar de nieuw aangelegde snelweg van Colombo naar het zuiden, die ons zo’n drie uur reistijd bespaard heeft. We konden nu80 kmper uur rijden in plaats van 40. De spanning in de bus liep bij het naderen van de snelweg al hoog op, zo hoog dat ons Femke verzocht om enkele meters voor de tolpoort rechtsomkeert te maken voor een sanitaire stop bij de Pizza Hut. Wat een cliffhanger…

Wat betreft de snelweg gelden er duidelijke regels. Bepaalde vervoermiddelen mogen de weg (met nummer 01) niet betreden: fietsen, bromfietsen, tuk-tuk’s, tractoren en koe-en-wagen. Wat overbleef: een enkele verdwaalde auto/minibus. Tot zover de snelweg, want er is niemand die het levendig kan navertellen (zzZZzzZZZZzz).

Bij aankomst in het hotel is een grote delegatie van de mannen direct de zee ingedoken voor een verfrissende duik. De vrouwen kozen voor het douchewater, maar uiteindelijk kwamen we samen op het terras voor een snelle welkomstborrel.

Voor deze middag stond een bezoek aan het Senehasa Home, het voorgaande project van de Vebego Foundation op Sri Lanka, en de lokale markt op de planning. Maar eerst langs de pinautomaat. Het hele dorp stond op z’n kop want twintig mensen die toch wel zo’n veertig euro per persoon pinnen resulteert in lange rijen voor de bank en lege automaten. Daarna zijn we met gevulde portemonnees snel weggereden naar het Senehasa Home.

We werden vriendelijk onthaald door twee lokale monniken, de aannemer en de manager van het huis. De inwoners, 18 bejaarde vrouwen en 15 bejaarde mannen, keken eerst schuchter toe vanuit hun kamers. De nieuwsgierigheid kreeg de overhand en langzaam maar zeker kwamen ze allemaal kijken welke lange mensen er op bezoek kwamen. We hebben het hele complex mogen bewonderen en namens ons dikke complimenten aan de voorgaande groepen die zo’n prachtig gebouw hebben neergezet!

Vervolgens gingen we onder begeleiding van de logistiek manager naar de lokale markt. Wij waren net zo’n grote attractie voor de mensen daar als de markt voor ons was. Laten we het een paradijs van geuren en kleuren noemen, waar de een meer van gecharmeerd was dan de ander. Redelijk vlug waren we dus weer op weg naar het hotel, waar we na een korte strandwandeling of duik in de zee aan tafel aan het napraten zijn over onze eerste belevenissen.

De eerste grilled fish en prawns worden geserveerd, wat betekent dat we een einde maken aan dit eerste verhaal vanuit Sri Lanka.

We duiken op tijd ons bed in om morgen topfit aan onze eerste bouwdag te kunnen beginnen! We houden jullie op de hoogte!

Rob, Femke, Sander, Mark en Nathalie

Klaar voor vertrek! Volg ons op deze bijzondere reis!

Nog een nachtje slapen en alweer een nieuwe enthousiaste groep bouwreizigers gaat naar Sri Lanka. We gaan bouwen aan de derde fase van het Sambodhi Institute, om preciezer te zijn het woongebouw en de keuken worden aan een grondige renovatie onderworpen. In het woongebouw komen ramen die er nog niet waren, het dak wordt vernieuwd en om het gebouw word de stoep verhardt zodat de gehandicapte dames zich te voet of per rolstoel beter over het terrein kunnen verplaatsen. Ook wordt het sanitair grondig aangepakt zodat op een betere en hygienischer wijze gebruik gemaakt kan worden van de voorzieningen. We gaan er weer een mooie week van maken door samen met de lokale bouwvakkers en de dames intensief op te trekken. Behalve bouwen zullen we ook het land beter leren kennen en de cultuur ontmoeten.

De bouwreisgroep is zeer gevarieerd, international en bestaat uit Vebego medewerkers, opdrachtgevers en goede relaties. Dit zijn de kanjers die de handen uit de mouwen gaan steken:

1. Sabine Block – Yask
2. Rob van Rutten - Yask
3. Sander de Bont – Yask
4. Anna Glab – Sherpa (voormalig Hands to Work)
5. Diana Varga – Hago
6. Agnieszka Buzala – Sherpa (voormalig Hands to Work)
7. Nathalie ten Veen – Tence
8. Sascha Kotterer – Tence
9. Harry van Koetsveld – Westerveld
10.  Femke Dieden -  EMC
11. Ronald Goedmakers – Vebego
12. Mark van den Bergh – Hago Zorg
13. Kris Diependael – Care
14. Sonia van Wijnen Lopez - Hago
15. Ratti Walraven – Hago
16. Monique Bachg – Q-Park
17. Wim Dingelstad – CSG
18. Berna Vos – Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis
19. Annette van Waning – begeleiding Vebego Foundation / Vebego
20. Ingeborg Zwolsman – begeleiding Vebego Foundation / Hago Zorg

Je kan onze verhalen en vorderingen volgen via deze blog en je kan ons aanmoedigen door een bericht te plaatsen, dat kan onderaan de blog. Het is ontzettend leuk om van het thuisfront en van collega’s berichten te ontvangen, dus … DOEN.

Wij gaan ervoor en we hopen dat je met ons meeleeft!

Met vriendelijke groeten,

Annette van Waning | Manager Vebego Foundation

 

 

zaterdag 21 mei: weer thuis

Zaterdag 21 mei Weer thuis

En dan zit je weer thuis, gewassen en wel aan je eigen
keukentafel. Ja, we zijn dus door de douane gekomen en nee, de zee schilpadden  zijn niet gezien. Het was wel een mooie wandeling over het strand (volgens de  paar vroege vogels die mee zijn geweest). Als je zo thuis zit lijkt het een  eeuwigheid geleden dat we in Sri Lanka waren maar het was toch echt nog maar gisterenochtend.

Vrijdagochtend zijn we vertrokken naar het Senahasa huis om  daar eerst nog de laatste vragen door te nemen met de expert om vervolgens de  case in de groep te bespreken. We starten met onze presentatie bij onder  toeziend oog van de Boeddha. Zonder beamers, flip overs, in een kring met  onderbrekingen in het Nederlands en het Sri Lankaans, bespreken we onze bevindingen. Halfweg de sessie moeten we verkassen  omdat we in de weg zitten voor het gebed met de Boeddha. Zo gaat dat in Sri
Lanka. We pakken de banken en stoelen weer op en improviseren gewoon weer  verder op de veranda van het reisbureau.

Inhoudelijk zullen we je hier niet belasten met de cases (op  te vragen bij de deelnemers) maar samengevat kunnen we zeggen dat wij  mogelijkheden zien voor het Senahasa huis om zelfvoorzienend te zijn. Dit zal  niet zonder slag of stoot gaan maar Rome is ook niet in een dag gebouwd. Door  daar te zijn, te bouwen, te werken met de mensen daar, te vragen en de cultuur  te ervaren hebben wij een advies kunnen geven dat aansluit bij de lokale  behoeften, mogelijkheden en beperkingen. Eind juni zullen we onze bevindingen  en zeker ook onze vragen en aanbevelingen presenteren aan het bestuur van de  Vebego Foundation.

We lunchen in het Senahasa huis. Zoals het op zijn  Srilankaans hoort te gaan is er verwarring over of de dames van het Samboda
huis nog komen om afscheid te nemen. Eerst komen ze wel, dan komen ze niet of  toch weer wel of dan toch maar niet meer. Als we dan uiteindelijk weg rijden,  worden de dames net afgeleverd met de tuk-tuk. Ze springen in de bus en na een  laatste hand en groet, nemen we dan toch echt afscheid van elkaar.

Na de lunch terug naar het hotel zodat we ons gereed kunnen  maken voor vertrek. Er wordt een duik genomen, fris gedoucht en koffers gepakt.  Dat fris douchen is overigens echt fris omdat er alleen maar koud water uit de  kraan komt. Of je vervolgens zo lang fris bent is maar de vraag omdat door de  hoge luchtvochtigheid het zweet binnen no- time weer op je gezicht en rest van
je lijf staat.

Steven heeft in 2005, in de eerste bouwreis, gebouwd aan  huizen die ongeveer langs onze route staan. Hij wil daar graag gaan kijken. Een  aantal van ons besluit mee te gaan. Uiteindelijk vertrekken we om 3 uur in een  soort van colonne. Een bus met koffers, een bus met mensen rechtstreeks naar  het hotel waar we dineren en een groep die de plek gaat zoeken waar Steven het
huis heeft meegebouwd. We hebben het adres mee en een chauffeur die zou moeten  weten waar het is. Opvallend is dat geen enkele straat een zichtbare straatnaam  heeft en de huizen geen nummers. De enige manier om echt achter de juiste
straat en huis te komen is vragen. Hihi, zou dat de reden zijn dat de bussen geen  navigatie hebben. Terwijl de chauffeur rondvraagt voelen wij ons als van  Opsporing Verzocht. Zeker als we in de juiste straat zouden moeten zijn, maar  de naam geen bellen doet rinkelen, om vervolgens te horen te krijgen dat de  bedoelde man in januari is overleden. Zijn vrouw blijkt nog wel in het gebouwde
huis te wonen en algauw vinden we het juiste huis. Dan blijkt zij niet thuis te  zijn. We kijken rond, Steven schrijft een briefje in het Sri Lankaans (ongekend  talent) en we maken foto’s voor thuis. Het doet ons deugd te zien dat zowel het  huis, maar ook de rest van de buurt er goed onderhouden uitziet. Hier hebben we  echt een bijdrage geleverd. Dan stappen wij weer in de bus om naar Colombo te  vertrekken.

Gelukkig blijft ons een herhaling van de busreis van de  Henken bespaard! Met 4 uurtjes , exclusief de stop, zijn we in het hotel.  We poedelen daar wat, eten en frissen ons  (weer) op. Op het plein tegenover is het groot feest ivm New Moon, veel mensen
en veel mooie verlichtingen. Wij zijn echte mazzelkonten dat we dit mee mogen  maken. De rest van de reis verloopt net zoals die van de vorige bouwploeg.  Wachten, vliegen, weer wachten en dan weer vliegen naar Amsterdam. We zijn  allemaal blij weer thuis te zijn. Het was een mooie, bijzonder week !

Wij danken iedereen voor het lezen van onze verhalen en de  reacties die we hebben gekregen. Ondanks dat je zo ver weg bent voelt Nederland  dan toch wat dichterbij.

Irma

De laatste bouwdag

Beste volgers in Nederland en België,

Bijgekomen van het emotionele afscheid van de Henkies, stond vandaag in het teken van onze laatste bouwdag bij het Sambodhihuis. Bij aankomst hebben we verbaasd getuige kunnen zijn van het kokosnoot plukken wat door zeer lenige, gespierde mannen met een sisaldoek tussen de voeten werd gedaan. Zelden zo snel iemand een boom in zien klimmen. Na wederom een zweterige ochtend op de bouwplaats hebben we met veel trots het nieuwe gebouw nagenoeg kunnen opleveren. Aan het einde van de ochtend was het aantal opzichters vanuit Sri Lankaanse kant met bijbehorend commentaar groter dan het aantal werkers.

Het afscheid van de meisjes en vrouwen van het Sambodhihuis en alle bouwvakkers, schilders e.d. ging gepaard met een groot lunchbuffet opgeluisterd door de plaatselijke Eagles ondersteund door onze eigen Steven de Vlaamse troubadour. Op deze laatste gezamenlijke lunch hadden ze het bestek voor een keer achterwege gelaten en werden we verzocht met onze handen te eten. Altijd goed te weten met welke hand je je billen…….

Na de lunch brak het feestje pas goed los en werd er door (bijna) iedereen gezongen, gedanst en muziek gemaakt. Al met al een vrolijke bende. Met name de meisjes van het Sambodhihuis namen volop deel. Voor ons was het wel even wennen toen het aloude Srilankaanse gebruik: de polonaise, werd ingezet. Omdat we als groep de meisjes en vrouwen van het Sambodhihuis iets waardevols wilden geven hebben we met behulp van onze Srilankaanse vrienden lakens, ondergoed, kussenslopen en diverse women’s needs gekocht.

Na een emotioneel afscheid vertrokken we vervolgens naar het hotel om onze business cases verder uit te werken. Natuurlijk wel na een verfrissende duik in de metershoge warme golven die op het palmenstrand vervolgens uiteenspatten. Jullie begrijpen dat dit natuurlijk lichtelijk overdreven is en dat we ons letterlijk in het zweet hebben gewerkt, achter de laptop in de schaduw op het terras. We hebben zelfs onze achterblijvers in Nederland aan het werk gezet om voor ons zeer belangrijke informatie te achterhalen.

Vanavond hebben we alweer ons laatste avondmaal in Sri Lanka. We waren zeer verrast door een grote barbecue op het strand en konden ons tegoed doen aan diverse lekkernijen. Waarschijnlijk wordt het vanavond voor velen van ons op tijd naar bed vanwege de wekker morgenochtend om 5:30. Het blijkt namelijk dat niet ver van ons hotel zeeschildpadden rond 6 uur ’s ochtends aan wal komen en gevoerd worden door locals. Dit willen we natuurlijk op onze laatste dag niet missen.

Aan het einde van het diner werden we nog verrast door Ingeborg en Annette. Zij hadden voor de hele groep een aandenken aan Sri Lanka geregeld: Een boeddhistische steen die in de fundamenten van de huizen in Sri Lanka wordt ingemetseld gevuld met diverse gelukgevende kruiden (we hopen dat we nog door de douane komen) en bedeltjes.

Veel groeten van alle bouwers

Kleurrijk Sri Lanka

Lieve volgers in Nederland en België,

Vanochtend zaten we met z’n allen weer vroeg aan het ontbijt. Wel met een dubbel gevoel, want Henk Toering heeft besloten zijn bouwreis voortijdig af te breken. De verwonding aan Henk zijn kuiten was dermate, dat een langer verblijf in Sri Lanka medisch gezien onverstandig is. Henk P. is samen met Henk T. op de terugreis naar Nederland. Het begin van hun reis verloopt vooralsnog niet voorspoedig. Ze zijn inmiddels acht uur onderweg richting het vliegveld. Ze hebben de hele busreis onderdeel uitgemaakt van één lange Boeddhistische processie; máár ze hebben in ieder geval genoeg gezien.

Henk P. is vanochtend nog wel meegegaan naar het Sambodhi huis om mee te bouwen. Daar heeft hij de bewoners nog op professionele wijze geëntertaind met zijn dwarsfluit. De bouw is vanochtend goed opgeschoten. De werkzaamheden bestonden vandaag voornamelijk uit het verven van de deuren, kozijnen en binnen- en buitenmuren. En ook is de betonnen vloer van de veranda gestort. Tijdens de lunch arriveerden ook Nanneke en Diana weer met de tuktuk, die deze ochtend in het Senehassahuis zijn geweest om daar nog extra informatie in te winnen ten behoeve van de businesscase.

Na een frisse duik in de zee na aankomst in het hotel, hebben we onze ideeën verder vormgegeven. Om 16.00u hebben we de beide Henken uitgezwaaid (de live verslaglegging hiervan is te verkrijgen bij Evert) en is de rest van de groep vertrokken naar Galle. In deze kuststad staat een door de Nederlanders gebouwd fort, dat gelukkig de tsunami heeft doorstaan. Hier hebben wij een tijdje doorgebracht en genoten van het prachtige uitzicht over zee en de rest van de stad. Ondertussen viert nog steeds heel Sri Lanka op hun eigen bijzondere wijze feest ………… mensen staan in rijen voor de vele tempels te midden van duizenden gekleurde lichtjes en andere versieringen. Super dat wij dit mee mogen maken! We hebben gegeten op Unawatuna Beach. Vanwege de boeddhistische feestdag wordt er vandaag eigenlijk geen alcohol geschonken. Maar omdat ze ons toch een plezier wilde doen, hebben zij een creatieve oplossing bedacht:  bier in theepotten en theekopjes. Als dat geen klantwaardering is?!

Na een gezellige avond op het strand zijn we met de bus teruggebracht naar het hotel. Even nog een laatste drankje in het hotel om vervolgens ons bed op te zoeken. Henk en Henk zijn nog steeds onderweg……maar gelukkig gaan ze hun vliegtuig in ieder geval wel halen.

Welterusten en tot morgen,

Alle bouwers.